Epic fail

Kαι φωνάζει τη σερβιτόρα. Όλο το βράδυ έγλειφα -στην κυριολεξία- δυο ποτά για να μην τον επιβαρύνω, διότι είμαι και ψυχοπονιάρα. Τον βλέπω να πληρώνει. Κρατάω την τσάντα μου και ρωτάω εντελώς τυπικά: "τα δικά μου?"

"Τα δικά σου είναι 14 ευρώ" 

Wait for it...

Wait for it...

Βρε σκατόγυφτε, αν ήξερα ότι θα τα πλήρωνα εγώ τα δικά μου, θα είχα παραγγείλει άλλα δέκα για να σε αντέξω όλο το βράδυ που μου τα έκανες τσουρέκια. Και δεν είναι τα λεφτά, να τα βάλεις εκεί που ξέρεις. Είναι η κίνηση. 

Αυτός είναι ο άνδρας του 2012. Σε λίγα χρόνια θα μας βάζουν να πληρώνουμε και τα δικά τους οι παλιόκοτες.

Cause you're in Hollywood

Αν ήμουν σκηνοθέτης στο Χόλιγουντ και μου ανέθεταν μια ταινία με τίτλο Snow White and the Huntsman, το πρώτο πράγμα που θα σκεφτόμουν πολύ προσεκτικά θα ήταν ποια θα ενσαρκώσει τη Χιονάτη. Όχι μόνο γιατί αποτελεί μια κλασική ηρωίδα παραμυθιού με συγκεκριμένες προδιαγραφές, αλλά και γιατί θα είχα μια δέσμευση απέναντι στον έρμο το μαγικό καθρέφτη, να μην τον βάλω να πει ψέματα μπροστά σε τόσο κόσμο. Καμπουριασμένη λοιπόν από το βάρος της ευθύνης, δε θα κοιμόμουν τις νύχτες, θα το έριχνα στο ποτό, θα έτρεχα με το κάμπριο στις βραχώδεις εξάρσεις της Καλιφόρνιας, θα περνούσα από κάστινγκ όλη την υφήλιο, θα σκεφτόμουν να παραιτηθώ και σίγουρα θα έπιανα φιλίες με τον Charlie Sheen. Στο τέλος, εξουθενωμένη, άυπνη και ημιλιπόθυμη, θα κατέληγα να προσλάβω για το ρόλο ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΑΛΛΗ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚRISTEN STEWART. Γιατί ακόμα και σε αυτήν την κατάσταση, δε θα έκανα το λάθος να βάλω το μυρμήγκι δίπλα στη Theron, να περπατάει σαν αλάνι και να κάνει τα γνωστά τικ με το στόμα σαν να ρεύεται. Δε θα άφηνα την υποκριτική της Stewart να στοιχειώσει την ιδέα που έχουν διαμορφώσει γενεές κοριτσιών για τη Χιονάτη και σίγουρα δε θα έκανα το ακόμα πιο αισχρό, να την πληρώσω κιόλας γι'αυτό. Δε θα επέτρεπα στα δυο μπροστινά δόντια της Stewart να αποσπάσουν την προσοχή του κοσμάκη. Θα με πεις κολλημένη και καλά θα κάνεις γιατί πραγματικά ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΕΒΛΕΠΑ ΗΤΑΝ ΑΥΤΑ ΤΑ ΔΥΟ ΜΠΡΟΣΤΙΝΑ ΔΟΝΤΙΑ ΠΟΥ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΣΠΑΣΩ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΝΑ ΡΑΨΩ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΤΗΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΞΑΝΑΝΟΙΞΕΙ.

Αν συνέχιζα την ίδια δουλειά και μου ανέθεταν μια σειρά με τίτλο Τhe Walking Dead, θα πρόσεχα κάποιες λεπτομέρειες ώστε να μην μετατραπεί το θρίλερ σε κωμωδία άθελα μου. Για παράδειγμα, ή θα παρείχα δυο τρεις αλλαξιές στον πρωταγωνιστή ή θα τον έκανα ψυχάκια. Φαντάσου τώρα, τον κόσμο να καταστρέφεται, όλους να σοβαρεύονται και το νούμερο να κυκλοφορεί στους δρόμους με τη στολή και το καπέλο του σερίφη. Επειδή θέλει να κάνει το κομμάτι του. Να βλέπεις, δηλαδή, όλους τους επιζήσαντες ντυμένους με κουρέλια και να σκάει ο άλλος με τα αποκριάτικα. Δηλαδή αν ήταν γιατρός, θα κυκλοφορούσε με τη ρόμπα? Αν δεν είναι αυτός ψυχάκιας, ποιος είναι? Επειδή, λοιπόν, με αυτή την αμφίεση θα μου ήταν λίγο δύσκολο να τον πασάρω ως τη συζητήσιμη και λογική φωνή της σειράς, θα έβρισκα κανά δυο T-shirt και μια βερμούδα να τελειώνω μαζί του και θα έβαζα καμιά κατοσταριά ζόμπι να φυλάνε το καπέλο του σερίφη.

Aφού λοιπόν θα είχα σώσει μια ολόκληρη ταινία από την απόλυτη καταστροφή και αποτρέψει τα τραγελαφικά από μια σειρά, θα είχα κάνει ήδη όνομα και πιθανότατα να μου ανέθεταν μια ταινία με τίτλο The Avengers. Το πρώτο πράγμα που θα σκεφτόμουν θα ήταν πόσο γοητευτικός είναι ο Robert Downey αλλά μέχρι εκεί, και το δεύτερο, πώς να κόψω λίγο χρόνο για να μη μου βγει η ταινία δυόμιση ώρες. Και θα το πετύχαινα, βγάζοντας από το cast τον πιο λουφαδόρο εκδικητή, τον Captain America. Ο τύπος εκτός από κοντρόλ φρικ, θα ήταν και παντελώς άχρηστος, το πολύ πολύ να καθόταν σε κανένα πεζοδρόμιο και να τον έπιαναν τα ψυχολογικά του, τη στιγμή που οι υπόλοιποι θα έβγαζαν όλη τη δουλειά, κάνοντας τούμπες στον αέρα. Από το χρόνο που θα γλίτωνα με τον βαρεμένο, θα έκλεβα λίγο για μια σκηνή χωρισμού του Tony Stark με την Pepper. Αυτος ο άνδρας ΔΕΝ ΑΝΗΚΕΙ ΠΟΥΘΕΝΑ, ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΕ ΤΟ ΣΑΠΙΟΙ ΣΕΝΑΡΙΟΓΡΑΦΟΙ ΚΑΙ ΜΗΝ ΚΑΝΕΤΕ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΙΟΥ ΣΑΣ. 

Όντας πλέον περιζήτητη και στο απόγειο της καριέρας μου, θα μάζευα τα μπογαλάκια μου και θα έφευγα -νύχτα μη σου πω- από το κωλοχανείο για να επιστρέψω στη φυσιολογική ζωή που τόσο αγαπώ. Θα αγόραζα μια φάρμα και θα άραζα στην αιώρα μου, ευγνωμονώντας καθημερινά τον εαυτό μου που δεν ερωτεύτηκα κανέναν σαρδανάπαλο διάσημο για να τον φορτωθώ στην αιώρα και να ακούω τις μαλακίες του.

Αλλαγή καριέρας

Σε έναν κόσμο όπου όλα οδεύουν από το κακό στο χειρότερο, βρήκα επιτέλους το επάγγελμα του μέλλοντος που μου ταιριάζει και μπορώ να το κάνω άνετα και ευχάριστα, χωρίς να βαριέμαι. Είναι δημιουργικό, με προοπτική και έχει ευέλικτο ωράριο. Αν και χειρωνακτική εργασία, δε θα την έλεγε κανείς κουραστική και οι απολαβές, έτσι όπως τα υπολόγισα, είναι κάτι παραπάνω από ικανοποιητικές.

Κυρίες και κύριοι, σας παρουσιάζω την επαγγελματική μου κάρτα.

Όπως κάθε επιχείρηση σήμερα, έτσι και η δική μου θα ξεκινήσει ταπεινά. Το κεφάλαιο που χρειάζομαι για να τη στήσω είναι 0 euro, τα οποία και διαθέτω. Με κάθε σφαλιάρα παίρνετε δώρο και αναμνηστικό φωτογραφικό στιγμιότυπο. Δουλεύουμε και τα σαββατοκύριακα. Επίσης, μη φοβάστε για μένα, μετά τη σφαλιάρα θα εξαφανίζομαι σαν τον Batman. Είναι ένα από τα προσόντα μου.

Απλά σκεφτείτε ποιον θέλετε να σφαλιαρίσετε και επικοινωνήστε μαζί μου.

Μίλησε κανείς για γάμο?

Αν και ο γάμος είναι ένα από τα λίγα πράγματα που θα σε συμβούλευα να τρενάρεις όσο μπορείς και με κάθε κόστος (αυτή η ιστορία με τα δεσμά δε βγαίνει πάντα σε καλό), παρ' όλα αυτά παρακολουθώντας γύρω μου τον κόπο κάποιων γυναικών να δεθούν ισόβια με τον οποιονδήποτε, δεν μπορώ να μείνω ασυγκίνητη. Διότι πρόκειται για έναν αγώνα και εγώ εκτιμώ τον αγώνα σαν έννοια, άσχετα με το αν αυτός τελικά θα σε οδηγήσει σαν καυτή νεροτσουλήθρα στις πύλες της κολάσεως. Σκέφτηκα λοιπόν να βάλω λίγο το χεράκι μου, για να πάρει τελικά ο καθένας το δρόμο του, γιατί σαν πολλοί να μαζευτήκαμε. Μη με παρεξηγείς, αναγνώστη, το σκέφτομαι και λίγο πρακτικά το θέμα. Γιατί, όταν οι δύο γίνονται ένα, σημαίνει μικρότερη ουρά στα ταμεία, περισσότερες θέσεις πάρκινγκ και περισσότερος χώρος στα μπαρ για εμάς τους υπολοίπους. Και, πίστεψε με, για κάτι τέτοιους λόγους, θα έγραφα τα πάντα. Πάμε:

1) Ο υπνωτισμός των αισθήσεων: Αυτή η μέθοδος είναι  η πανάρχαια που χρησιμοποιούσαν και οι γιαγιάδες μας αλλά, σε προειδοποιώ, θέλει γερές δεξιότητες κοριτσάκι. Ο γενικός σκοπός είναι να πείσεις έναν άνθρωπο για το αδιανόητο, ότι δηλαδή είναι καλύτερο να είναι παντρεμένος, και δε θα σου κρύψω ότι ξεκινάμε με τη λογική εναντίον μας. Γι' αυτό εδώ θα χρησιμοποιήσουμε το τέχνασμα των αισθήσεων. Λοιπόν, αρχικά: ξεχνάς ποια είσαι. Θέλω να είσαι μια άμορφη μάζα. Λάθος. Θέλω να είσαι μια άμορφη μάζα που μαγειρεύει πολύ καλά. Το έχουμε? Προσοχή, το να κόβεις τα λαχανικά με μεράκι και να πιστεύεις ότι φτιάχνεις τα καλύτερα μακαρόνια στον κόσμο, όπως εγώ, δε μετράει. Επίσης, δεν πρέπει να περιμένεις τον εκλεκτό-πρώτο-τυχόντα-της-καρδιάς σου να έρθει από τη δουλειά και να μαγειρέψετε μαζί, επειδή το βρίσκεις διασκεδαστικό, αλλά να το έχεις έτοιμο από πριν. Ο άνθρωπος ΠΕΙΝΑΕΙ, ΞΕΚΟΛΛΑ ΜΕ ΤΙΣ ΑΗΔΙΕΣ ΚΑΙ ΠΙΑΣΕ ΤΗΝ ΚΟΥΤΑΛΑ. Κατά τ' άλλα, το σπίτι το θέλω στην πένα και όταν λέω στην πένα εννοώ να με εμπνέει μέχρι και να γλείψω παγωτό στο πάτωμα κάτω από το ψυγείο. Και το πιο βασικό: δε μιλάς δε λαλάς, κινδυνεύει η Ελλάς. Παντρειές μου ήθελες, άμορφη μάζα, σκασμός τώρα. Το όλο κόνσεπτ έχει ως εξής. Νόστιμα φαγητά: όσφρηση τσεκ. Καθαρό σπίτι: όραση τσεκ. Νόστιμα φαγητά: γεύση τσεκ. Σκασμός εσύ: ακοή τσεκ. Νόστιμα φαγητά: αφή τσεκ. Και μόλις τον ρίξαμε σε λήθαργο. Καλά στέφανα.

2) Ψάρωσε τον καρχαρία: Πάμε να παίξουμε λίγο πιο βρώμικα. Λοιπόν, λένε ότι αν κάνει βρωμοδουλειά ο άνδρας, επιστρέφει στη εκλεκτή-πρώτη-τυχούσα-της-καρδιάς του με λουλούδια. Εδώ εμένα μου μυρίζει κάτι πολύ ωραίo το οποίο μπορώ να χρησιμοποιήσω ως βασικό συστατικό αυτής της μεθόδου. Ενοχές, κυρίες και κύριοι, μυρίζω ενοχές. Το μοναδικό συναίσθημα που προκαλεί πιο παράλογες αντιδράσεις και από τον έρωτα. Ο ένοχος κάνει μεγαλύτερες μπούρδες από τον ερωτευμένο και με κάποιους γρήγορους υπολογισμούς που έκανα στο μυαλό μου οι περισσότεροι γάμοι στηρίζονται στις ενοχές που νιώθει ο άνδρας απέναντι στη γυναίκα (αν πιστεύεις ότι στηρίζονται στον έρωτα, κάτσε να σου ρίξω λίγη νεραϊδόσκονη και να σου στείλω το κουκλόσπιτο της μπάρμπι για να παίξεις). Βέβαια, οι ενοχές ποικίλλουν. Υπάρχουν οι "ουπς, την έχω οχτώ χρόνια, πώς να την παρατήσω τώρα" ενοχές, υπάρχουν οι "ουπς, μόλις της τα φόρεσα και ξαφνικά έχω την επιφοίτηση ότι είναι η γυναίκα της ζωής μου, πώς δεν το είδα τόσο καιρό ο μαλάκας" ενοχές, όλες καλές δε λέω, αλλά εμείς θα πάρουμε αυτές που μας βολεύουν καλύτερα, τις "ουπς, μόλις έκανα τέτοια μαλακία, που αύριο κιόλας πρέπει να τη ζητήσω σε γάμο" ενοχές. Φυσικά το τέτοια μαλακία είναι ένα σκηνικό που πρέπει να στήσεις στα κρυφά εσύ, δολοπλόκα γυναίκα, και να είναι ανάλογο με τον τύπο που έχεις μπλέξει. Μπορεί να χρειαστεί να ρίξεις ένα ψάρι στον καρχαρία, μπορεί δύο, μπορεί τρία, μπορεί να χρειαστεί να διοργανώσεις και ολόκληρο όργιο με ψάρια, ας πούμε. Καλή επιτυχία. 

3) What happens in Vegas: Μόνο μη μου πεις "είναι τα εισιτήρια ακριβά" γιατί πρώτον γλιτώνεις τα έξοδα του γάμου και δεύτερον δε σε στέλνω στο Καστελλόριζο, σε στέλνω στο Βέγκας, μωρό μου. Λοιπόν, το ταξίδι το κάνεις δώρο εσύ (σκασμός), όπως και τη διαμονή (σκασμός, παντρειές μου ήθελες), όπως και τα εισιτήρια των φίλων του, που θα έρθουν και αυτοί μαζί σας, γιατί κακά τα ψέματα στο Βέγκας πάτε, και ειλικρινά είναι το τελευταίο μέρος που θα ήθελε να πάει μόνο μαζί σου. Βάλε στο μπάτζετ και τα εισιτήρια που θα πληρώσεις για τις δικές σου φίλες (ξεκόλλα, υπάρχουν male strippers) και μην το πεις ούτε του παπά γιατί, όπως προείπα, γλιτώνεις τα έξοδα του γάμου. Εν τω μεταξύ, μη γελιέσαι, μίλησα για male strippers, πληρώνεις και το δικό μου εισιτήριο. Και τώρα που η κοινωνική δομή είναι σωστή, έχεις μόνο μία αποστολή ώστε να φτάσουμε στο επιθυμητό αποτέλεσμα: να μοιράσεις χαρά. Και μπορείς να τα καταφέρεις κάνοντας δυο πολύ απλά πραγματάκια: 1) αποτρέπεις αυτόν και τους κουφιοκέφαλους φίλους του από το να χάσουν στο καζίνο όλη τους την περιουσία, γιατί θα έχουμε κλάματα και 2) τους ποτίζεις όλους με αλκοόλ. Kαι όχι, what is about to happen, won't stay in Vegas.

4) What happens in Cuba: Το σενάριο έχει ως εξής. Οι δυο σας, στη μαγευτική Κούβα, πίνετε ρούμι, καπνίζετε πούρα, κολυμπάτε μαζί με τα δελφίνια, φωτογραφίζεστε μαζί με τα δελφίνια, χορεύετε πρόστυχα στους δρόμους, νιώθετε πιο ελεύθεροι και πιο ερωτευμένοι από ποτέ. Σας έχει συνεπάρει η κουλτούρα, η διάχυτη κουβανέζικη ατμόσφαιρα, ακούτε το clave παντού, βρίσκεστε στον παράδεισο και νιώθετε έτοιμοι να κάνετε τα πάντα. Τα πάντα? Ναι, τα πάντα. Σκέφτεσαι αυτό που σκέφτομαι? Μάλλον όχι. Ε, δεν ξέρω πώς να στο θέσω αλλά αυτό το σενάριο μπορεί να έχει μόνο μία κατάληξη: τελικά παντρεύεσαι έναν ανάλαφρο Κουβανό της αρεσκείας σου και όχι τον Ελληνάρα. Βέβαια, για την περίπτωση του λατίνου εραστή thank me now blame me later αλλά τουλάχιστον σε πάντρεψα.

5) Cold turkey: Του κλείνεις μια μέρα ραντεβού για καφέ σε μια διεύθυνση που απέναντι έχει εκκλησία ή δημαρχείο, αργείς ένα τεταρτάκι για το εθιμοτυπικό, φτάνοντας του λες "άλλαξαν τα σχέδια", τον παίρνεις από το χεράκι σαν να μη συμβαίνει τίποτα, δεν πιάνεις ποτέ και για κανένα λόγο κουβέντα μαζί του, μπαίνετε μέσα και παντρεύεστε. Η επιτυχία της τεχνικής του αιφνιδιασμού βασίζεται στο σοκ του θύματος που το καθιστά ανήμπορο να αντιδράσει. Όμως υπάρχει ένα δευτερόλεπτο στο χρόνο της όλης ιστορίας, το δευτερόλεπτο που ονομάζω "τελετή έναρξης", που το θύμα συνειδητοποιεί τι γίνεται και μετά ακολουθεί το σοκ. Εκτός του ότι θέλω να φωτογραφίσεις τη φάτσα του εκείνο το δευτερόλεπτο και να μου τη στείλεις να τη δημοσιεύσω στο μπλογκ, καλό θα ήταν στην τελετή έναρξης να έχεις κανονίσει κάτι για αντιπερισπασμό γιατί είναι η πιο κρίσιμη στιγμή. Πυροτεχνήματα ή δυο λεσβίες να φιλιούνται μπροστά σας ή τον Λεπά ως ζητιάνο στο απέναντι παγκάκι να τραγουδάει όπερα? Λέω εγώ τώρα.

6) Η θεία από το Σικάγο: Χρειαζόμαστε μια ηθοποιό που θα προσλάβεις για να κάνει τη θεία, η οποία θα φιλοξενηθεί στο σπίτι σας (μένετε μαζί, έτσι? τον πέρασες από το τεστ της συγκατοίκησης πριν αποφασίσεις να τον φορτωθείς για όλη σου τη ζωή, έτσι? πες μου ναι γιατί δε θα το αντέξω). Λοιπόν, η θεία πρέπει να έχει αυστηρό παρουσιαστικό και να μπορεί να φαίνεται στο σκοτάδι σαν κακιά μάγισσα. Και όχι, δεν μπορείς να προσλάβεις την Κάτια Δανδουλάκη να κάνει τη θεία. Και μένα μου πέρασε από το μυαλό, είναι η καλύτερη για το ρόλο αλλά όχι. Αποστολή της είναι να μείνει μια βδομάδα και να κάνει τη ζωή του κόλαση. Λογοτεχνικά, η ιστορία θα πήγαινε κάπως έτσι: "...o Τόνυ δεν άντεχε άλλο. Όμως, εκείνο το βράδυ ξάπλωσε στο κρεβάτι με την αγαπημένη του ευτυχισμένος. Ναι, μετά από όλα όσα είχε περάσει, μπορούσε ξανά να είναι ευτυχισμένος. Το επόμενο πρωί, η θεία θα έφευγε. Αυτή η σκέψη στριφογυρνούσε συνέχεια στο μυαλό του, εκείνη τη βροχερή νύχτα, εκείνη τη νύχτα που οι αστραπές χόρευαν καποέιρα στον ουρανό. Ξαφνικά, άνοιξε η πόρτα. Μια τρομακτική μορφή μέσα στο σκοτάδι, τον πλησίασε. Ήταν η θεία. Του ψιθύρισε κάτι στο αυτί και χάθηκε ξανά μέσα στο σκοτάδι. Το επόμενο πρωί ο Τόνυ, πήγε να βγάλει την άδεια του γάμου. Κανείς δεν έμαθε ποτέ τι του είπε εκείνη τη βροχερή νύχτα, εκείνη τη νύχτα που οι αστραπές χόρευαν καποέιρα στον ουρανό, όμως ένα είναι το σίγουρο, ο Τόνυ και η Φιόνα έκαναν έναν όμορφο γάμο". Οκ, το ξέρω ότι οπτικοποίησες στην ιστορία τη Δανδουλάκη και ειλικρινά sorry που σε ανάγκασα να τη φανταστείς στο σκοτάδι.

7) Carpe diem: Όλοι γνωρίζουμε ότι υπάρχουν κάποιες μέρες του μήνα που οι γυναίκες γίνονται ανισόρροπες, ευάλωτες και ευσυγκίνητες. Δυστυχώς κάτι τέτοιο δεν έχει εφαρμογή στους άνδρες αφού είναι γνωστό ότι οι άνδρες δεν έχουν περίοδο. ΧΑ! Νομίζεις. Οι άνδρες αποκτούν περίοδο τις μέρες -προετοιμάσου ψυχολογικά, θα ρίξω γνώση- που χάνει η αγαπημένη τους ομάδα. Μια από αυτές τις υπέροχες μέρες, λοιπόν, εσύ θα πας στον καλό σου και, αφού τον παρηγορήσεις και του τρίψεις λίγο την κοιλίτσα, θα ρίξεις την πρόταση στην ψύχρα. And that's how it's done. Eναλλακτικά, αν δεν υπάρχει εκλεκτός, πας σε ένα σπορτς καφέ γεμάτο με φιλάθλους της χαμένης ομάδας. Πετάς την πρόταση φωναχτά και μετά τους περνάς από συνέντευξη. And that's how it's done twice, bitches.

Η τεχνική "στα 'λεγα, δεν άκουγες"

Φίλη: Μπλα μπλα μπλα και μου κανε αυτό μπλα μπλα μπλα και μου κανε εκείνο...
Εγώ: Και γιατί δεν του μιλάς ανοιχτά?
Φίλη: Τι να του πω?
Εγώ: "Είσαι κομπλεξικός"
Φίλη: Δεν μπορώ
Εγώ: Γιατί?
Φίλη: Όταν γνωριστήκαμε μου είπε "είμαι ανασφαλής, κομπλεξικός και μαλάκας"
Εγώ: Ωωωωωωωω!
Φίλη: Τώρα θα μου πει "δε στο 'πα?"
Εγώ: Ωωωωωωωω!
Φίλη: Ε, πες κάτι.
Εγώ: Ωραίος.

Στη λούμπα του φέισμπουκ

Ξυπνάς ένα πρωί με κέφια και νομίζεις ότι μπορείς να αντέξεις τα πάντα. Φτιάχνεις καφέ σιγοτραγουδώντας, κάνεις και μια σβούρα για το εφέ της υπόθεσης και κάθεσαι στον υπολογιστή. Βάζεις το τραγούδι που έπαιζε στο μυαλό σου όταν έπλενες τα δόντια σου και σκέφτεσαι "καιρό έχω να μπω στο φέισμπουκ, για να δούμε τι παίζει". Και ξάφνου θυμάσαι όλους αυτούς τους λόγους για τους οποίους δεν έμπαινες τόσο καιρό στο φέισμπουκ.

Αρχικά να σας ενημερώσω ότι μελέτες έδειξαν πως όσοι ασχολούνται επιμελώς με το φέισμπουκ τείνουν να αποκτήσουν την ιδιοσυγκρασία του δημιουργού του, ενός από τους πιο ηλίθιους, εμετικούς και κοινωνικά προβληματικούς ανθρώπους. Οκ, με πιάσατε. Δεν το έδειξαν μελέτες αλλά το λέω εγώ έτσι λίγο ταπεινά προς το παρόν, μέχρι να το αποδείξω με επιχειρήματα παρακάτω και να πάψω να το λέω ταπεινά. 

Έπειτα, για τις γλυκές υπάρξεις που θα βιαστούν να ρωτήσουν αν και γιατί έχω εγώ λογαριασμό, να απαντήσω εκ των προτέρων ότι ναι έχω και το διατηρώ πρώτον για ψυχαγωγικούς και δεύτερον για στατιστικούς λόγους. Ψυχαγωγικούς γιατί είτε βλέπω κωμωδία είτε κάνω μια βόλτα από το wall είναι για μένα το ίδιο πράγμα. Στατιστικούς γιατί ένα από τα αιώνια ενδιαφέροντα μου είναι η κοινωνιολογική και πνευματική πορεία του ανθρώπου. Το φέισμπουκ είναι η κυριότερη πηγή μέσω της οποίας παρακολουθώ άνετα και αβασάνιστα αυτήν την πορεία. Μου δίνει γρήγορα και εύκολα απαντήσεις για τα ποσοστά στα οποία ανέρχεται η ανθρώπινη βλακεία και μου αποδεικνύει ότι ο άνθρωπος περίμενε τόσο καιρό μια εικονική κοινωνία ενός κοινωνικού δικτύου για να καταφέρει επιτέλους να δείξει το ποιόν του και να ξεφτιλιστεί ολοσχερώς.

Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή. Έστω ότι βγαίνουμε μαζί φωτογραφίες, επειδή είμαστε έξω και διασκεδάζουμε στην πραγματική ζωή. Μετά από ένα δίμηνο θυμάμαι να μπω στο φέισμπουκ και τι προσέχω? Προσέχω ότι όχι μόνο έχεις βάλει τις φωτογραφίες αλλά μου έχεις κάνει και επισήμανση. Χωρίς να με ρωτήσεις. Επίσης, προσέχω ότι έχεις ανεβάσει από ένα άλμπουμ για κάθε φορά που βγήκες έξω και ξέφυγες από τη μίζερη ζωή σου. Σύνολο δέκα άλμπουμ εδώ και μια πενταετία. Τα προσέχω όλα αυτά. Το ερώτημα όμως είναι άλλο. Μήπως εσύ πρόσεξες ότι εγώ δεν έχω κανένα άλμπουμ? Γιατί αν το πρόσεξες, σημαίνει ότι δε μου πολυαρέσει να παίζω με φωτογραφίες στο φέισμπουκ. Κάτι που επαγωγικά σημαίνει ότι δε μου πολυαρέσει ούτε οι άλλοι να παίζουν με φωτογραφίες μου στο φέισμπουκ. Και πού καταλήγουμε, σκατοπιθήκι της κακιάς ώρας? Εκεί που δεν πρέπει να καταλήξουμε αλλά θα καταλήξουμε μόνο και μόνο επειδή εσύ θεωρείς φυσιολογικό κάθε φορά που ξεμυτίζεις από τη σπηλιά να το κοινοποιείς για να ακούσεις μπράβο. Εγώ όμως που αρνούμαι να συμμετέχω σε αυτήν την παράνοια γιατί να βλέπω τη φάτσα μου από δω κι από κει? Φτάσαμε στο σημείο να ονειρεύομαι έναν ιδανικό κόσμο όπου οι άνθρωποι βγαίνουν φωτογραφίες για να ΜΗΝ τις βάλουν στο φέισμπουκ.

Έπειτα. Έστω ότι αρραβωνιάζεσαι (ξερνάω). Θα έβγαινες ποτέ με την ντουντούκα στο δρόμο για να μας το πεις? Όχι, NamNaira, δε θα το έκανα. Γιατί δε θα το έκανες, καρδούλα μου? Γιατί ακούγεται γελοίο και ηλίθιο. Τότε, γιατί κάνεις το ίδιο γελοίο και ηλίθιο πράγμα, αντικαθιστώντας απλά την ντουντούκα με το φέισμπουκ? Δεν είναι ακριβώς το ίδιο, NamNaira, και το ξέρεις. Σκατά στα μουτράκια σου, παλιονήπιο, που το ξέρω κιόλας.

Πρόσεξα και μια νέα μόδα που κυκλοφορεί και ομολογώ ότι έχασα πάσα ιδέα. Μπορείς λέει να μας πεις σε ποιο μαγαζί είσαι (δείχνοντας το μάλιστα και στο χάρτι) καθώς και με ποιους είσαι. It's happening right now κι έτσι. Μπράβο αστέρι αλλά ειλικρινά δώσε μου ένα λόγο για να μην πιστέψω ότι είσαι βλαμμένο. Τι δουλειά έχεις εσύ να ενημερώσεις ένα μάτσο κόσμο για το πού βρίσκεσαι? Και γιατί θα πρέπει εμάς να μας ενδιαφέρει? Κάτι τέτοιες στιγμές πολύ στεναχωριέμαι που δεν κατάφερα στην ζωή μου να κάνω μια ομάδα από υποτακτικούς για να μου κάνουν τα θελήματα. Θα τους έστελνα κατευθείαν στο μαγαζί (όχι μη φανταστείτε, για έναν απλό εκφοβισμό) και μετά θα βλέπαμε αν θα με ενημέρωνε ξανά ο κάθε σάπιος και η κάθε σάπια για το πού βρίσκονται.

Και μέσα σε όλο αυτό το σταριλίκι που επιζητά όποιος γλίστρησε από το ποπουδάκι της ζωής, έχουμε και τις γοργόνες της αμμουδιάς. Και θεωρείται νορμάλ να ποζάρεις με το μαγιώ ξαπλωμένη λάγνα στην παραλία για το φέισμπουκ αλλά, αν έρθει ένας ανωμαλούλης και σου ζητήσει να κάνεις μια σέξι φωτογράφιση με εσώρουχα στο κρεβάτι σου για να την ανεβάσει στο ίντερνετ, θα θιχτείς. Και ερωτώ πού είναι η διαφορά? Και απαντώ. Το κόνσεπτ είναι ακριβώς το ίδιο, αλλάζει μόνο το σκηνικό και το κόστος για τα μεταφορικά στην παραλία.

Μετά, μέσα στις δυνατότητες που προσφέρει αυτό το κοινωνικό δίκτυο σίγουρα ΔΕΝ είναι η εμπειρία μιας ραδιοφωνικής εκπομπής. Πες μου για ποιο λόγο να βάλεις πέντε τραγούδια, το ένα πίσω από το άλλο, και να γράψεις την επιπρόσθετη παπαριά σου από πάνω? "Φύγαμε με χίλια... καλημέρα σας", "οι στίχοι μιλάνε από μόνοι τους", "και όποιος κατάλαβε...", "λίγα γκάζια... έτσι για το κλείσιμο". Τι είναι αυτά τα καραγκιοζιλίκια βρε? Που αν δεν είχες φέισμπουκ, μπορεί και να σε περνούσαμε για σοβαρό πανάθεμα σε.

Για να μην τα πολυλογώ και για να καταλήξω κάπου, όλοι οι προβληματισμοί μου, οι σχετικοί με το φέισμπουκ, περιστρέφονται γύρω από μια ερώτηση: για ποιο λόγο? Ή ακόμα καλύτερα: Για ποιο λόγο, αν όχι επειδή είσαι βλάκας? Όπως για παράδειγμα, για ποιο λόγο να ψάχνεις ποιοι είδαν το προφίλ σου, αν όχι επειδή είσαι βλάκας? Ή για ποιο λόγο να θεωρείς το φέισμπουκ υγιές μέσο φλερτ και προσέγγισης, αν όχι επειδή είσαι βλάκας? Ή για ποιο λόγο να βάλεις τις φωτογραφίες των μικρών παιδιών σου, αν όχι επειδή είσαι βλάκας? Μην ψάχνεις την απάντηση. Την έβαλα ήδη μέσα στην ερώτηση για να σε διευκολύνω.

Το φέισμπουκ λειτουργεί όπως μια κοινωνία. Σου πασάρει κάτι για νορμάλ και πέφτεις στη λούμπα. Επίσης, έχει το μαγικό ραβδί που κάνει να σκάει, σαν το κουνέλι απ' το καπέλο, η βλακεία σου στην επιφάνεια. Φυσικά δεν λειτουργούν όλοι έτσι, υπάρχουν και άτομα που ξέρουν πώς να το χρησιμοποιήσουν. Πάντως σε έναν υποτιθέμενο φανταστικό κόσμο που θα είχα να κρίνω μόνο από το φέισμπουκ, θα ήμουν τουλάχιστον 100 γνωστούς, 3 φίλους και 1 πρώην μείον. Κι όπως συνηθίζω να λέω σε όποιον με ρωτάει γιατί δεν ασχολούμαι: 

Βαρέθηκα να μπαίνω σε προφίλ και να νιώθω πως βρίσκομαι μέσα στο μυαλό ενός ηλιθίου.

Κι έζησαν αυτοί καλά, εμείς όμως καλύτερα

Ως νέα γυναίκα μόνη (που όμως δεν ψάχνει γιατί της αρέσει να τη βρίσκουν), αναγκάζομαι να ζω κατά καιρούς τη μάστιγα της σύγχρονης ελεύθερης γυναίκας που δεν είναι άλλη από το πρώτο ραντεβού. 

Αν και δε μου αρέσει αυτή η οδυνηρή διαδικασία και την αποφεύγω επιμελώς, τις προάλλες δέχτηκα να ξαναδώ κάποιον γιατί ήταν αυτό που εσφαλμένα πίστευα ότι θα μου άρεζε: ένας εξαιρετικά καλοσυνάτος άνθρωπος σε σημείο αηδίας.

Από το πρώτο μισάωρο άρχισα να νιώθω άσχημα. Ειλικρινά. Καθώς άκουγα αυτό το πλάσμα να έχει πάντα ένα καλό λόγο για όλη τη σαπίλα που μας περιβάλλει, ένιωσα άσχημα. Σε μια φάση σκέφτηκα από μέσα μου πως είναι σαν να πίνει ποτό η Cruella deVil με το Δαλάι Λάμα αλλά κρατήθηκα να μη γελάσω μπροστά του έτσι στο άκυρο. Σε μια άλλη φάση σκέφτηκα μια υποτιθέμενη σκηνή με εμένα να σκύβω και να του ψιθυρίζω στο αυτί "φύγε τώρα, τρέξε να σωθείς" και πάλι μου ήρθε να γελάσω.

Δε θέλει πολύ, αναγνώστη μου, για να καταλάβεις την τραγικότητα της κατάστασης. Από τη μία πλευρά ένας άνδρας αυθεντικά καλός, χωρίς καραγκιοζιλίκια, να μου μιλάει σοβαρά και να με κοιτάζει ειλικρινέστατα στα μάτια κι από την άλλη εγώ να προσπαθώ να μη γελάσω με τα μικρά χαζά αστειάκια που έφτιαχνα στο μυαλό μου.

Και κάπου εκεί κατάλαβα πως τόση αγαθοσύνη δε μου ταιριάζει. Ένας άνθρωπος με διάχυτη καλοπροαίρετη οπτική των πραγμάτων με κάνει να νιώθω έξω από τα νερά μου. Προτιμώ να γίνεται κακός όταν πρόκειται για σαπίλα και όχι να μου δικαιολογεί τα πάντα σαν τη μητέρα Τερέζα.

Κι εδώ περνάω στο επόμενο πρόβλημα που ήταν η έλλειψη χιούμορ. Διότι δεν ξέρω αν τα μαθες αναγνώστη αλλά ο καλόκαρδος γίγαντας δεν παίζει να έχει χιούμορ. Τουλάχιστον έτσι καυστικό όπως το θέλουμε εμείς. Φυσικά και βαρέθηκα πολύ γρήγορα. Φυσικά και δεν υπήρχε χημεία μεταξύ μας. Λάθος. Εγώ δεν είχα χημεία μαζί του γιατί αυτός τα περνούσε τέλεια. Ήθελα να τον σφαλιαρίσω τη στιγμή που μου έλεγε ότι είχε καιρό να χαμογελάσει τόσο πολύ, μόνο και μόνο για να γυρίσει και το άλλο μάγουλο.

Κι εκεί που πίστευα ότι δεν μπορεί να πάει πιο στραβά, τον τσάκωσα να λέει για κάπου που ήθελε να με πάει το μήνα Οκτώβριο. Θα μπορούσα να αντιδράσω καυστικά και ρεαλιστικά αλλά δεν το έκανα, παρ' όλο που το πρόσωπο μου έσταζε απόγνωση. Όταν ένας άνθρωπος σε κοιτάζει ευθέως στα μάτια, έτοιμος να τον τσαλαπατήσεις, πραγματικά δεν το κάνεις.

Με ψέκαζε με καλοσύνη μέχρι την τελευταία στιγμή και λίγο πριν τον μισήσω ολοκληρωτικά, η βραδιά έκλεισε με μένα να νυστάζω, ενώ όλοι ξέρουμε πως όταν διασκεδάζω, δε νυστάζω ποτέ.

Την επόμενη μέρα επιβεβαίωσα κάτι που ήδη ήξερα. Δεν ταιριάζω με τον τέλειο, καλό και βαρετό πρίγκιπα του παραμυθιού. Ταιριάζω με τον πονηρούλη ελαττωματικό κολλητό του πρίγκιπα που τον βάζουν στα παραμύθια για να λέει αστεία και να κάνει καμιά χαζομάρα να γελάμε. Με αυτόν που στο τέλος δεν καταλήγει με καμιά πριγκίπισσα. Αλλά με μένα.