Cherchez la femme

1) Για κάθε καλή κουβέντα που πάει να ειπωθεί για το φύλο μας παγκοσμίως, θα παραμονεύει πάντα μια γυναίκα, έτοιμη να τα σκατώσει και να τη διαψεύσει. Είναι ανώφελο να το παλεύουμε, η ιστορία έχει αποδείξει πως θα είμαστε πάντα ο λόγος που κάτι πήγε στραβά. Πίσω από κάθε πληγωμένη ανδρική καρδιά, από κάθε χάδι σε ζαρωμένο ανδρικό κώλο, από κάθε δηλητηριασμένο κουλουράκι, από κάθε λερωμένη τρίτη κάλτσα, από κάθε ανδρικό σκεμπέ, από κάθε τρυπημένο προφυλακτικό, από κάθε αναπάντητη με απόκρυψη, από κάθε τραγούδι του Λεπά, ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ.

2) Όταν είσαι γυναίκα, ένα από τα πολλά προβλήματα που έχεις να αντιμετωπίσεις είναι οι άλλες γυναίκες. Είμαστε κατασκευασμένες να μισούμε η μία την άλλη για λόγους σοβαρούς και αδιάσειστους όπως "κοίτα πώς φτερνίστηκε, ΤΗ ΜΙΣΩ". Ο γυναικείος φθόνος είναι πηγαίος, γάργαρος, ανεξάντλητος και βασίζεται στο εφηβικό όνειρο της Prom Queen. 

3) Μια από τις μεγαλύτερες κατακτήσεις της γυναίκας είναι που κατάφερε να μπερδέψει την ανθρωπότητα σχετικά με τη δυναμική του μυαλού της. Ο τίτλος της έξυπνης διεκδικείται -και αδικείται- από κάθε υποχθόνια, πονηρή κάμπια που δεν κοιμάται τα βράδια προκειμένου να σκεφτεί πώς θα προσεγγίσει στα κρυφά έναν άνδρα, πώς θα ανέλθει επαγγελματικά, πώς θα καταφέρει να σταθεί σε μια συζήτηση και γενικότερα πώς θα επιβιώσει για άλλη μια μέρα σ' αυτήν την πλάση χωρίς να πάρουν χαμπάρι ότι είναι βλήμα. Η βασική διαφορά μιας πονηρής από μια έξυπνη, είναι ότι η πρώτη προσπαθεί. Αυτό ακριβώς είναι το ρήμα. Προσπαθεί λίγο παραπάνω απ' όσο πρέπει.

4) Αν κάποιος γνώριζε καλύτερα τη γυναικεία φύση και ψυχοσύνθεση, θα καταλάβαινε ότι το φύλο μας δεν εκπροσωπείται επακριβώς από φιγούρες όπως αυτή της Χιονάτης ή της Σταχτοπούτας. Πρόκειται για μια παγκόσμια παρεξήγηση. Πιο πολύ ταυτιζόμαστε με την κακιά μάγισσα που -πάει στα χόντος σέντερ και στα καπάκια- ρωτάει τον καθρέφτη της αν είναι η ομορφότερη ή με τις κακιασμένες ζηλιάρες αδερφές της Σταχτοπούτας. Επίσης, ακόμα μεγαλύτερη παρεξήγηση προκαλεί το γεγονός ότι οι παραμυθατζήδες ήταν άνδρες. Αν μερικά από τα κλασικά παραμύθια περνούσαν από την πένα μιας γυναίκας, θα είχαμε πιο ρεαλιστικούς τίτλους όπως "Η κακιά λύκαινα και ο Κοκκινοσκουφίτσος", "Η δήθεν Κοιμωμένη", "Το κοριτσάκι είναι σπίρτο", "Το ασχημόπαπο που έβαλε πούδρα" κ.τ.λ.

5) Επειδή δε θέλω να υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία, πάμε να ξεκαθαρίσουμε και το φλέγον θέμα. Δεν υπάρχει καμία γυναίκα που να μη γοητεύεται από αυτά που μπορούν να της προσφέρουν τα χρήματα ή η εξουσία. Καμία. Ούτε μία. Όλες κρύβουμε μέσα μας μία Μαρία Αντουανέτα, έτοιμες να προκαλέσουμε την οργή του κόσμου. Σε μια πιο θλιβερή βάση, οι περισσότερες γυναίκες κρύβουν μέσα τους μια Λιάνη, πρόθυμες να χαϊδέψουν το πλισέ της εξουσίας. Που και που όμως κάνουμε και κανένα πετυχημένο, όπως το να παραμελήσουμε τη μπουγάδα σαν τη Λεβίνσκι.

6) Διάβασα στο πετυχημένο μανιφέστο του Monsieur ότι οι γυναίκες λειτουργούν σε τριάδες και δεν έχει άδικο. Βασικός σκοπός αυτής της δομής είναι κάθε φορά οι δυο να θάβουν την τρίτη. Κυκλικά, για να υπάρχει ολομελής ικανοποίηση. Άλλη μια πνευματική επινόηση και κατάκτηση των γυναικών, για την οποία αισθανόμαστε υπερήφανες. Για την ακρίβεια είναι τόσο πετυχημένη που υιοθετείται πλέον και από τους άνδρες, που σαν άλλες τρελοκατινίτσες του κερατά, έχασαν ίσως ένα από τα λίγα προτερήματα που είχαν, την ευθύτητα, και επιδίδονται στο θάψιμο τρίτων. Γενικότερα διδάσκουμε πουτανιά και γυναικουλιά σε μια μεγάλη κλίμακα ανδρών, μόνο και μόνο για να εκτιμήσουμε στο τέλος τον χειρότερο μας μαθητή. Τους υπολοίπους τους θεωρούμε απλά τεχνητές ψώλες σαφώς κατώτερες σε αξία από τις αυθεντικές της τριαδικής γυναικοπαρέας μας.

7) Στη ζωή μου γνώρισα πολλές γυναίκες. Με κάποιες από αυτές δώσαμε τα χέρια, καθίσαμε σε ένα τραπέζι, ήπιαμε κρασί, ανοίξαμε τις ερμητικά κλειστές καρδιές μας, είπαμε πράγματα που για κανένα λόγο δε θα μοιραζόμασταν με έναν άνδρα, μιλήσαμε όλο το βράδυ, τις θαύμασα, τις λάτρεψα και τις κράτησα στη ζωή μου για πάντα. Με κάποιες άλλες βγήκαμε, κάναμε χαβαλέ, παπαρολογήσαμε, περάσαμε καλά, τις συμπάθησα αλλά τις κράτησα στη ζωή μου περιστασιακά και για λίγο. Δυστυχώς, όμως, με τις περισσότερες δε θα μπορούσα να περάσω ούτε μια μέρα χωρίς να αναγουλιάσω. Και νομίζω πως κάπως έτσι πρέπει να είναι και για τους άνδρες.

Ζήτα μου ό,τι θες

Όταν θέλω να απογοητευτώ γρήγορα με κάποιον, υποδύομαι το τζίνι και του ζητάω τις τρεις ευχές του. Και με εργαστηριακή ακρίβεια, αναγνώστη, οι απαντήσεις που παίρνω σχετίζονται με υγεία, ευτυχία, λεφτά. Αναμενόμενες.

Αυτό που δεν είναι αναμενόμενο -στο δικό μου σκεπτικό πάντα- είναι ότι ενώ θα μπορούσε να τα ζητήσει για όλους ανεξαιρέτως, τα ζητάει μόνο για τον εαυτό του. 

Βέβαια, όλο αυτό δε μου λέει τίποτα καινούριο για το ανθρώπινο είδος. Είμαστε εγωιστικές υπάρξεις και, όταν ενεργοποιείται ο μηχανισμός της απληστίας από ένα υποτιθέμενο τζίνι, βιαζόμαστε να βολέψουμε τον εαυτό μας. 

Και μάλλον αυτή είναι η τιμωρία μας, αναγνώστη. Γι' αυτόν ακριβώς το λόγο δεν υπάρχει κανένα λυχνάρι και γενικότερα κανένας μαγικός τρόπος για να αποκτήσουμε αυτά που θέλουμε. Γιατί αυτά που θέλουμε είναι κατά βάση εγωιστικά. Στρώσε τώρα τον κώλο σου κάτω και φάε ό,τι σκατό επιπλέει για να τα αποκτήσεις.

                                                                                                                         Με αγάπη,

                                                                                                                             το τζίνι

Έλα να παίξουμε

Ήμουνα λέει σε ένα μεγάλο κατάστημα που πουλούσαν σημαίες, μεγάλες σε μέγεθος χαλιού, και δεν ήξερα ποια να πρωτοδιαλέξω.

Έρχεται και η Μοιραράκη και μου λέει ότι η βασική διαφορά της σημαίας του Κατάρ από του Μπαχρέιν είναι ότι η πρώτη είναι μπορδοροδοκόκκινη. 

Κι όπως κάθε όνειρο, έτσι κι αυτό έχει την εξήγησή του (νέο μου κόλλημα, καλώς όρισες). Αν κάποιος αναγνώστης μου κατέχει από σημαίες και του αρέσουν παρόμοια παιχνίδια, θα "χαρώ" πολύ να δω το όνομα του πιο πάνω από το δικό μου.

Ερωτικός κυνισμός

1.

2.

 3.

4.

 5.

6.

 7.

  8.

 9.

10.

11.

 12.

13.

 14.

 15.

Ενοχικές απολαύσεις

• όταν γυρίζω ξαφνικά καθώς απομακρύνομαι από κάποιον που μιλούσα για να τον τσακώσω να με κοιτάει από πίσω
• όταν μου στέλνουν μηνύματα που αποτελούνται από πέντε λέξεις το πολύ και κυρίως δεν έχουν ερωτηματικό. Είναι τα καλύτερα ακόμα κι όταν λένε "σε μισώ όσο δε φαντάζεσαι"
• όταν έρχομαι σε αντιπαράθεση με κάποιον και του πετάω περίεργα, όπως μια φορά που αποκάλεσα μια νοσοκόμα "φερέφωνο του ιατρού". Εκείνα τα πέντε δευτερόλεπτα που είδα στα μάτια της την αμφιβολία αρχικά για τη λέξη και έπειτα για το αν θα πρέπει να θιχτεί ή όχι ήταν για μένα μια απόλαυση
• όταν πίνουμε με τις φίλες μου και αποκαλύπτω αντι-σεξουαλικά άτομα της σόου-μπιζ που όμως εγώ βλέπω σεξουαλικά
• οι αντίστοιχες εξομολογήσεις από τις φίλες μου. Ένα βράδυ που πέταξα ένα πολύ βαρύ, κάποια (για να εξισορροπήσει την ντροπή) μου είπε ότι της αρέσει ο Προκόπης Παυλόπουλος
• όταν ανταλλάσσω χαμόγελα με τις κοκέτες γιαγιάδες μέσα στα λεωφορεία
• όταν ακούω για το πώς κατέληξε κάποιος στην επιλογή του τατουάζ του. Τρεις στις πέντε από αυτές τις επιλογές είναι εντελώς ηλίθιες και απολαμβάνω ενοχικά που είναι μη/δύσκολα αναστρέψιμες
• όταν παριστάνω την αδαή σε ξερόλα 
• όταν δεν κρατάω τα προσχήματα
• όταν αποφασίζω να πάω στο περίπτερο με κόκκινες κάλτσες, πράσινο παντελόνι, την από πάνω πιτζάμα μου, γκρι ζακέτα, ροζ αθλητικά και δε συναντάω κανένα γνωστό
• όταν τελικά συνάντησα ένα γνωστό και με αποκάλεσε "αγγλίδα τουρίστρια". Γέλασα αγγλιστί
• όταν κυλιέμαι αυτάρεσκα σαν γουρούνι στο βούρκο της υποκολτούρας προκαλώντας μια μικρή ψευδαίσθηση υπεροχής στους δήθεν κουλτουριάρηδες. Εκτός του ότι το γουστάρω, μου αρέσει και να τονώνω το εγώ των ανθρώπων που το έχουν πραγματικά ανάγκη
• όταν δε με νοιάζει, ούτε καν στιγμιαία, κάτι ή κάποιος
• όταν δε με νοιάζει, ούτε καν διαχρονικά, να αποδείξω κάτι
  
• όταν ανάμεσα σε κόσμο ατσαλάκωτο, μετρημένο (και επιμελώς κρυφά ανασφαλή) που παλεύει να αποκτήσει μια καλή εικόνα για τον εαυτό του, εγώ παλεύω να αποκτήσω μια κακή εικόνα
• όταν η παρέα μου μού υπενθυμίζει για το προηγούμενο βράδυ ότι "ένας τύπος παραδίπλα δάγκωνε κι έτρωγε τα γυαλιά από το ποτήρι του" και εγώ δεν έχω ιδέα ότι συνέβη ποτέ κάτι τέτοιο. Απολαμβάνω ενοχικά ότι φτάνω σε τέτοιο επίπεδο διασκεδαστικής αυτάρκειας που ξεχνάω να κοιτάξω γύρω μου
• όταν πειράζω κόσμο. Είναι η μεγαλύτερη ένδειξη της συμπάθειας μου. Ενοχική απόλαυση γιατί όσο πιο χοντρό (και ίσως κακόγουστο) είναι το πείραγμα, τόσο πιο πολύ συμπαθώ κάποιον
• όταν φτιάχνω μακαρόνια και η μερίδα μου είναι τέτοια που δε χωράει σε πιάτο και τελικά τη βάζω στη σαλατιέρα. Εξίσου απολαυστικό όταν μετά κρατάω την κοιλιά μου από τον πόνο
• όταν χαμογελάω χωρίς να φαίνονται τα δόντια μου. Στην πραγματικότητα δε χαμογελάω
• όταν λιώνω. Και το ξέρεις. Μη μ' αποφεύγεις. Είναι κρίμα να με παιδεύεις. Με τρελαίνεις. Τι πας να κάνεις. (Βlogger σ'χώρα με) 

Ερώτηση

Τώρα τελευταία νιώθω ένα μικρό εκνευρισμό, 

μήπως μειώσανε τη δόση από αυτό που μας ψεκάζουν?

Παρακαλώ να μου υποδείξετε πού θα μπορούσα να απευθυνθώ για το πρόβλημα, 

γιατί όπως αποδείχτηκε,

χωρίς λεφτά μπορώ,

χωρίς συνείδηση μπορώ, 

χωρίς αλήθεια μπορώ,

χωρίς προκαταρκτικά μπορώ,

 

χωρίς ψέκασμα όμως ειλικρινά δεν μπορώ.

Σαν στο σπίτι σου

Αν θέλεις να βεβαιωθείς πλήρως για το πόσο φαντασμένος είναι ακόμα ο Έλληνας μετά από όσα έχουμε περάσει και πρόκειται να περάσουμε, ρίξε μια ματιά στα σάιτ με τις ενοικιάσεις κατοικιών. Ψάχνω καινούριο σπίτι αυτή την εποχή και ειλικρινά έχω χάσει πάσα ιδέα με την ξιπασιά των ιδιοκτητών. Δεν μπορεί να ζητάς 400 ευρώ για σπίτι 50 τετραγωνικών πιο παλιό και από μένα, μόνο και μόνο επειδή έχει θέα. Έλα στα σύγκαλα σου άνθρωπε μου, εμείς έχουμε κρίση και εσύ μια τρώγλη. Είδα και σπίτια που δεν ήταν στο target group μου, μόνο και μόνο από περιέργεια γιατί από ένα σημείο και μετά άρχισα να συγχίζομαι. Θέλει 1.800 ευρώ λέει, για εξίσου παλιό οροφοδιαμέρισμα που διαθέτει μέχρι και δωμάτιο υπηρεσίας. Τι λε ρε! Σοβαρά? Να το πω στην καμαριέρα μου να χαρεί.

Τελοσπάντων, για να μπω και στο θέμα, το οποίο είναι άσχετο με τον πρόλογο, αυτή η αναζήτηση με βοήθησε συνειρμικά να επανεξετάσω πόσο μαλακισμένο είμαι αναφορικά με τη συμπεριφορά που παρουσιάζω στο σπίτι μου τα τελευταία χρόνια που μεγαλώνω. Κι όσο μεγαλώνω, χειροτερεύω. Κι όσο χειροτερεύω, γίνομαι καλύτερη απέναντι σε μένα, ανυπόφορη όμως στους υπολοίπους. Αν ήμουν άνδρας κι έπρεπε να ζήσω μαζί μου στο σπίτι μου, με κάθε ειλικρίνεια θα με λάτρευα γιατί έχω και τις καλές μου στιγμές αλλά ταυτόχρονα θα το έσκαγα ένα βράδυ από το παραθυράκι του μπάνιου, λερώνοντας πρώτα το καπάκι της τουαλέτας γιατί σίγουρα θα μου είχα κάνει παρατήρηση για ατασθαλίες στο καπάκι και σίγουρα όχι με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Περισσότερο καυστικό θα τον έλεγα.

Δεν είναι μόνο ότι είμαι ιδιότροπη, είμαι και ενοχλητική. Ας μη γελιόμαστε, ακούω ένα πολύ συγκεκριμένο είδος μουσικής που ενοχλεί όσους δεν το γουστάρουν, δηλαδή σχεδόν όλους. Κι όταν το κάνω αυτό, δηλαδή κάθε μέρα, το κάνω στη διαπασών. Επίσης, ας μη γελιόμαστε ξανά, δεν είμαι εκείνη η καλούλα γυναίκα που θα πει ας περιορίσω λίγο τη μουσική μου για να μην τον ζαλίσω τον άνθρωπο. Χαζά δε θέλω. Αν είσαι σπίτι μου, τις περισσότερες φορές θα ακούς στο τέρμα κάτι τέτοιο και θα βλέπεις εμένα να πηγαινοέρχομαι ελαφρώς απασχολημένη με τα δικά μου ή θα βλέπεις εμένα να ασχολούμαι μαζί σου. Δεν ξέρω, ανάλογα.

Κάπου εδώ να σου υπενθυμίσω ότι υπάρχουν και γυναίκες πρόθυμες να υιοθετήσουν τη δική σου μουσική, τις δικές σου συνήθειες, το δικό σου τρόπο έκφρασης, τη δική σου προσωπικότητα, τους δικούς σου φίλους, ακόμα και το δικό σου τρόπο ντυσίματος. καθώς και να ασχολούνται όλη την ώρα μαζί σου. Στο καλό και να μας γράφεις. Και αν δεν προλαβαίνεις, βάλε την κοπελιά, το ίδιο κάνει. Μπορεί να έχει υιοθετήσει και το δικό σου τρόπο γραφής.

Έπειτα, δεν ξέρω για σας αλλά εγώ όταν είμαι στο σπίτι μου τα περνάω γαμάτα. Έχω απλωμένη την πραμάτεια μου παντού, κάθε γωνιά προσελκύει το ενδιαφέρον μου όπως οι βιτρίνες, πάω, έρχομαι, θυμάμαι, ξαναπάω, χριστουγεννιάτικα φωτάκια μονίμως εγκατεστημένα και αναμμένα, βιβλία, χαρτιά, χαρτάκια, μπύρες, σαλάμια, μήλα, κρέμες χεριών, μανό, πάω, έρχομαι, γυρίζω την υδρόγειο, η μουσική εν τω μεταξύ στο τέρμα, τηλέφωνα που δε σηκώνω γιατί δεν τα ακούω, βιβλία που άξιζαν μια καλύτερη θέση και την πήραν, κουτιά, κουτάκια, μαξιλάρες, μαξιλαράκια. Οποιαδήποτε παρέμβαση από εξωτερικό παράγοντα και χωρίς τη συναίνεση μου στον ήδη διαμορφωμένο χώρο μου, πολύ πιθανόν να με φρικάρει. Έχω κάτι σαν παρεμβασιοφοβία (καινούρια λέξη).

Έτσι την έπαθα, όταν μια φορά ήρθε ένας πρώην μου με μια σακούλα αλλαξιές στο χέρι και του είπα ότι δεν έχω χώρο στην ντουλάπα αλλά θα βρω λίγο χώρο στο πάτωμα να βολέψουμε τη σακούλα. Μην κουνάς το κεφάλι σου αναγνώστη, σου είπα, δεν είμαι καλούλα, και ειδικά όταν έρχεται κάποιος απροειδοποίητα με την προίκα του. Άλλο να τα συζητήσουμε και να τα συμφωνήσουμε από πριν ή να το προτείνω εγώ η ίδια. Και ξέρεις πως είναι αυτά. Ξεκινάει από την ντουλάπα κι ύστερα απλώνεται παντού.

Έχω και το θέμα με την καθαριότητα. Και καθαριότητα για μένα δε σημαίνει κάνω συνέχεια δουλειές, μην τρελαθούμε κιόλας. Άλλωστε, όπως έχω ξαναπεί, τις δουλειές στο σπίτι τις θεωρώ χάσιμο χρόνου. Πιο εποικοδομητικό μου είναι να κοιτάζω τον τοίχο. Καθαριότητα για μένα σημαίνει κάνω λίγες φορές δουλειές και στη συνέχεια προσπαθω με διάφορα τρικ να διατηρήσω το χώρο καθαρό. Για παράδειγμα, δεν αφήνω κανέναν να μπει μέσα με τα βρωμοπάπουτσα του. Συγγνώμη ρε παιδιά αλλά είναι νοοτροπία αυτή τώρα? Πού πας ρε φίλε σε τσαντίρ? Και τα χαλιά μετά ποιος θα τα πλύνει, εγώ? Πιο εύκολο μου είναι να σε βάλω να τα γλείψεις, με το συμπάθιο κιόλας. Άλλο παράδειγμα, όταν βλέπω πόδια στο τραπέζι, χρησιμοποιώ τη μέθοδο του Προκρούστη. Κι έτσι φέρνω στα μέτρα μου τον κάθε π**στη.

Έπειτα, κατανοώ την προσπάθεια κάποιων ανδρών να συμπεριφερθούν φιλότιμα και να βοηθήσουν στις δουλειές, αλλά το να καθαρίσεις με το ίδιο σφουγγάρι έπιπλα και χέστρα, απλά απαιτεί ιδιαίτερη προσπάθεια από μένα να σου κάνω παρατήρηση και μετά να ξανακαθαρίσω. Αυτό το φαινόμενο το έχω δει και σε γυναίκες. Κρίμα στην τελική γιατί το θεωρώ και προιόν κοινής λογικής. Επίσης, υπάρχουν άνθρωποι που όταν πετάνε τα σκουπίδια δεν πλένουν τα χέρια τους. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που στο σχολείο κάνανε παράπονα που δεν υπήρχε μάθημα σεξολογίας. Αμ δε. Δε σου χρειαζόταν η σεξολογία σεξουλιάρη, η προσωπική υγιεινή σου χρειαζόταν σαν μάθημα μπας και σωθούμε από τα χέρια σου.

Και τώρα που είπα προσωπική υγιεινή, αν βρίσκεσαι στο σπίτι μου και είσαι παρατηρητικός, κάποια στιγμή θα φτάσεις στο συμπέρασμα ότι στο μπάνιο μου υπάρχει μόνο μία πετσέτα. Σωστά, είναι η πετσέτα που προορίζεται για τα βρωμόχερα σου. Το πρόσωπο μου, καθώς και το σώμα μου, τα σκουπίζω με διαφορετικές πετσέτες που έχω καλά κρυμμένες κάπου στο σπίτι από φόβο μην τις βρεις και σκουπιστείς σε αυτές. Τι να κάνουμε αναγνώστη μου, όλοι έχουμε τις παραξενιές μας. Αν εσύ δεν έχεις καμία, κατηγόρησε ανοιχτά εμένα, που είμαι μια εγωιστική, ιδιότροπη και αυτάρκης ύπαρξη μέσα στο σπίτι μου, μήπως και σε ακούσω και γίνω καλύτερος άνθρωπος. Μόνο τούτο να θυμάσαι: όσο καλυτερεύω, γίνομαι υποφερτή στους υπολοίπους, χειρότερη όμως απέναντι σε μένα.