Λόγια μεγάλων μπλόγκερ

Μερικές από τις δηλώσεις που έχετε κάνει στα σχόλια αυτού του μπλογκ. Τώρα που τις είδα έτσι μαζεμένες, δεν έχω καμία αμφιβολία.

"ΝamNaira, θέλεις να με παντρευτείς;"

Chris Christodoulou 

"Νομίζω ότι έχεις παιδικά τραύματα."

Nicotine

"Αυτό που κάνετε τις ακρίδες για να κατουρήσετε είναι βάσανο."

 Monsieur Cannibal 

"Eγώ είμαι αρκουδοαγαπούλης"

Xωστήρας  

"Η δικιά σου αθωότητα πιθανότατα θα έχει βγάλει πλαστό διαβατήριο 

και θα την έχει κάνει για Βραζιλία μεριά"

Partali  

"Μα ουτε ενα σαντουιτς μετα το σεξ? Τι ψυχη εχει πια!"

Vickyyy 

"Δηλαδή τι θα κάνουν οι κλέφτες? Να γίνουν κομματόσκυλα?"

Snake Plissken

"Μπιγαλης rules,baby!!!"

Σαλιάγκι  

"Πως τα αλλάζετε έτσι μαντάμ τα αεροπλάνα, 

εμείς το μήνα μόνο σερβιέτες αλλάζουμε όχι χώρες"

Sewsome  

"Και όταν εγώ απέχτησα χοληστερίνη εσείς ακόμα μαζεύατε καρπούς από τα δέντρα!" 

Πλυντήριο 

"Είμαι ψηλός σαν καμινάδα πυρηνικού εργοστασίου..."

Χωστήρας

 

"Ότι σου βρωμάει είναι σκατά, και όχι ληγμένη paco rabanne"

 Μonsieur Cannibal

"Ποια είμαι ρε πούστη η φάκιν Barbie Domina?" 

Lyriel

"Εγώ μασάω στριγκάκια άμα λάχει..."

Perinio

  

"Been there, done that, killed it with a flamethrower."

Angua

"Και τους έλεγα τότε στο γυμνάσιο: παιδιά, κόψτε την πολύ μαλακία, 
δεν θα σας βγει σε κάλο. Κανείς τους δεν με άκουσε."

Koueen 

"Δεν άντεξε την γοητεία μου" 

Partali

"Mα τί έχουν πάθει οι σημερινοί άντρες; μήπως φταίει για όλα η ντίσκο μουσική;"

Summertime Blues

"Mια γυναίκα που μπορεί να σκαρφαλώσει σε ένα δέντρο αξίζει τα φιλιά μου"

Nicotine 

"Eγώ έχω φοβία με όσους ΔΕΝ φοβούνται το γάμο"
Sewsome

" Όχι απλή άτακτη φυγή, πύραυλοι συστήνω να γίνετε κυρίες μου."

Δάφνη Χρονοπούλου   

"Middle East Trouble? Nuke em! Problem Solved."
Snake Plissken

"Ναι δεν είμαι άντρας. Είμαι αρσενικό."

Monsieur Cannibal 

"Τι είναι το κασκορσέ;"
Perinio   

"Ένας είναι Ο ΑΝΤΡΑΣ κι αυτός είμαι εγώ,τέλος!"

Χωστήρας  

"Εδώ δεχτήκανε οι Ρουβίτσες τον άλλονε με φούστα! Εγώ γιατί όχι?"

Πλυντήριο 

"Και η σφαλιάρα τρώγεται, δε λέμε θα φας σφαλιάρα?"

Κalo paidi alla...

"Τι μανία αυτή να με βγάλετε ψυχαναγκαστικό; Ένας νορμάλ ψυχάκιας είμαι!"
Partali

"Γιατι το αγγελάκι & το διαβολακι εξαφανίζονται ΠΑΝΤΑ 
πριν μας βοηθήσουν να αποφασίσουμε?"
Λεύκη η φλου 

"Ολο το σύμπαν συνομωτεί για να ρίξω σε ένα νούμερο πολλές σφαλιάρες!!"
Λιακάδα 

"Όταν εγώ έκανα επανάσταση μαζί με τον Αυτιά το πρωί στο άλτερ,

εσυ έβλεπες τον Νούσια στο ονειρό σου!"

Σαλιάγκι 

"Αν σου ζητήσει κανένας μαζοχιστής να τον μπατσίσεις θα το κάνεις;"

Master 

"Ο γιατρός εδώ μέσα έχει πει να λέμε ναι, 
συμφωνούμε με οτι λέει η ιδιοκτήτρια του βλογίου τούτου πάντα, αλλιώς μας βρίζει"

Ice creaminal

"Πότε θα έρθει το γαμημένο το καλοκαίρι, 
για να δω επιτέλους ένα ανθρώπινο θηλυκό;"
Xωστήρας

"Μίλησε κανείς για μπούτια;;;;;;"
Πρόεδρος Α.Π.Ι . 

"Εγώ ότι και να πω θα με πεις σαλιάρη."
Μonsieur Cannibal 

"Από τις 100 τυχαίες τύπισσες που έχω κεράσει,  
ήξερα ότι θα μου κάτσουν οι 15 και τελικώς πήγα με τις 5."

Thor 

"Συγνώμη, αλλά τελικά με ποιον καταλήγεις, 
τώρα που έχεις αποκλείσει το 90% του ανδρικού φύλου; "
Ζero Point

"Τύχη βουνό είχες. Σεξουαλίστηκες με πιτζάμες και αξύριστα πόδια."
misoagnosti

"Υπάρχουν πολλές γυναίκες που όταν το κάνουν λένε "θεέ μου θεέ μου θεέ μου"
μήπως ξέρετε και κάποιο άντρα;"

Summertime Blues

"Οριστε....μας εβγαλες και κακογαμητες"
gnostosagnostos  

"Με φτιάχνει να βλέπω σε γυναίκα εκτεθειμένες γάμπες"
Der Kanzler 

"Ισότητα και πούτσες μπλε. 

Σε λίγο θα βγαίνουμε με άντρες και θα μιλάμε για πεντικιούρ."

Αngua

"Απο την εποχη των σπηλαιων πεταγες το κρεας απο το κυνηγι  

η γυναικα εσκυβε να το φαει και ο αντρας σκοραρε." 

Μοnsieur Cannibal  

"Ευτυχώς που όταν με πιάνει περίοδος δεν λέω ούτε καλημέρα"

Tommy Stark

 "Θες έναν άντρα να σε στρώσει." 
Nicotine 

"Σε λίγο θα μας πείς να μη σκίζουμε και τα τραπεζομάντηλα στις χασαποταβέρνες!"

Σαλιάγκι

"Εγώ λέω να τα αφήσουμε όλα αυτά τα ανεξήγητα μυστήρια και να κάνουμε σεξ"

Akhlut 

"Γουστάρω ανωμαλίες!!!" 

Perinio 

"Ποιοι είναι οι σοβαροί σου αναγνώστες και δεν τους έχουμε γνωρίσει;" 

Partali

Σ α ς   α γ α π ώ !

Τhis is a Man's World!

Όταν δυο γυναίκες, υπερβολικές από χόμπυ, πιάνουν ένα πολύ λάθος θέμα σε μια πολύ λάθος χρονική στιγμή, αυτό που προκύπτει είναι λίγο πολύ το παρακάτω:

- Eμείς αν ήμασταν άνδρες, θα ξέραμε τουλάχιστον πώς να συμπεριφερθούμε.

- Εγώ πάντως είμαι πολύ ευχαριστημένη ως γυναίκα. Αν ήμασταν άνδρες, ποιος ξέρει αν θα γαμούσαμε ποτέ με τόσες ψώλες που κυκλοφορούν. (ναι, η φίλη μου το είπε ακριβώς έτσι)

- Και δεν είναι μόνο αυτό. Άντε πες ότι θα βρίσκαμε κάποια. Ποιος σου εγγυάται εσένα ότι δε θα βουτούσες το τσουτσούνι σου μέσα σε καμιά πράσινη γλίτσα? Μπα, εγώ αν ήμουν άνδρας, θα πάθαινα μικροβιοφοβία.

- Και να πρέπει να κάνεις και ολόκληρο σχέδιο για να της την πέσεις. Να λες τελικά κοτσάνα, να βλέπεις τη φάτσα της ξενερωμένη και να σκέφτεσαι "πάλι για ύπνο θα πάω σήμερα".

- Γιατί το άλλο? Που θα έπρεπε να ξέραμε και μερεμέτια γιατί η κάθε κότα θα είχε την απαίτηση από μας να είμαστε μαστόρια?

- Και ανατομικά να το πάρεις, φαντάσου τώρα ανάμεσα στα πόδια σου, να είχες ένα μαραφέτι να κρέμεται. Και να μην ξέρεις πώς να το βολέψεις.

- Λαθος ανατομία εντελώς.

- Ή να μην έκανε κούκου και να γινόμασταν ρεζίλι?

- Άσε που η σεξουαλική μας ζωή θα τελείωνε ούτως ή άλλως στα 50.

- Έχουμε και μεις μία περίοδο και παραπονιόμαστε...

- Το άλλο? Που αν έμπαινε κανένας κλέφτης στο σπίτι, θα έπρεπε να το παίξουμε ήρωες αντί να κρυφτούμε?

- Ή να κάνουμε τον πολλά βαρύ, αν κάποιος την έπεφτε στη δικιά μας?

- Για διασκέδαση θα είχαμε το ποδόσφαιρο ρε συ. Το διανοείσαι?

- Παίζει να βρωμούσαμε κιόλας.

- Και τρίχες στην πλάτη.
- Στο στήθος.

- Στα ρουθούνια.
- Στον κώλο. 
- Και να μην ξέρεις αν είναι δικό σου το παιδί...

- Τουλάχιστον θα κατουρούσαμε όρθιοι και όπου θέλαμε. Κάτι είναι κι αυτό.

- Τι τραβάνε τα καημένα...

- THIS IS A MAN'S WORLD! (τραγουδιστά, σχεδόν δραματικά)

Epic fail

Kαι φωνάζει τη σερβιτόρα. Όλο το βράδυ έγλειφα -στην κυριολεξία- δυο ποτά για να μην τον επιβαρύνω, διότι είμαι και ψυχοπονιάρα. Τον βλέπω να πληρώνει. Κρατάω την τσάντα μου και ρωτάω εντελώς τυπικά: "τα δικά μου?"

"Τα δικά σου είναι 14 ευρώ" 

Wait for it...

Wait for it...

Βρε σκατόγυφτε, αν ήξερα ότι θα τα πλήρωνα εγώ τα δικά μου, θα είχα παραγγείλει άλλα δέκα για να σε αντέξω όλο το βράδυ που μου τα έκανες τσουρέκια. Και δεν είναι τα λεφτά, να τα βάλεις εκεί που ξέρεις. Είναι η κίνηση. 

Αυτός είναι ο άνδρας του 2012. Σε λίγα χρόνια θα μας βάζουν να πληρώνουμε και τα δικά τους οι παλιόκοτες.

Cause you're in Hollywood

Αν ήμουν σκηνοθέτης στο Χόλιγουντ και μου ανέθεταν μια ταινία με τίτλο Snow White and the Huntsman, το πρώτο πράγμα που θα σκεφτόμουν πολύ προσεκτικά θα ήταν ποια θα ενσαρκώσει τη Χιονάτη. Όχι μόνο γιατί αποτελεί μια κλασική ηρωίδα παραμυθιού με συγκεκριμένες προδιαγραφές, αλλά και γιατί θα είχα μια δέσμευση απέναντι στον έρμο το μαγικό καθρέφτη, να μην τον βάλω να πει ψέματα μπροστά σε τόσο κόσμο. Καμπουριασμένη λοιπόν από το βάρος της ευθύνης, δε θα κοιμόμουν τις νύχτες, θα το έριχνα στο ποτό, θα έτρεχα με το κάμπριο στις βραχώδεις εξάρσεις της Καλιφόρνιας, θα περνούσα από κάστινγκ όλη την υφήλιο, θα σκεφτόμουν να παραιτηθώ και σίγουρα θα έπιανα φιλίες με τον Charlie Sheen. Στο τέλος, εξουθενωμένη, άυπνη και ημιλιπόθυμη, θα κατέληγα να προσλάβω για το ρόλο ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΑΛΛΗ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚRISTEN STEWART. Γιατί ακόμα και σε αυτήν την κατάσταση, δε θα έκανα το λάθος να βάλω το μυρμήγκι δίπλα στη Theron, να περπατάει σαν αλάνι και να κάνει τα γνωστά τικ με το στόμα σαν να ρεύεται. Δε θα άφηνα την υποκριτική της Stewart να στοιχειώσει την ιδέα που έχουν διαμορφώσει γενεές κοριτσιών για τη Χιονάτη και σίγουρα δε θα έκανα το ακόμα πιο αισχρό, να την πληρώσω κιόλας γι'αυτό. Δε θα επέτρεπα στα δυο μπροστινά δόντια της Stewart να αποσπάσουν την προσοχή του κοσμάκη. Θα με πεις κολλημένη και καλά θα κάνεις γιατί πραγματικά ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΕΒΛΕΠΑ ΗΤΑΝ ΑΥΤΑ ΤΑ ΔΥΟ ΜΠΡΟΣΤΙΝΑ ΔΟΝΤΙΑ ΠΟΥ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΣΠΑΣΩ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΝΑ ΡΑΨΩ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΤΗΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΞΑΝΑΝΟΙΞΕΙ.

Αν συνέχιζα την ίδια δουλειά και μου ανέθεταν μια σειρά με τίτλο Τhe Walking Dead, θα πρόσεχα κάποιες λεπτομέρειες ώστε να μην μετατραπεί το θρίλερ σε κωμωδία άθελα μου. Για παράδειγμα, ή θα παρείχα δυο τρεις αλλαξιές στον πρωταγωνιστή ή θα τον έκανα ψυχάκια. Φαντάσου τώρα, τον κόσμο να καταστρέφεται, όλους να σοβαρεύονται και το νούμερο να κυκλοφορεί στους δρόμους με τη στολή και το καπέλο του σερίφη. Επειδή θέλει να κάνει το κομμάτι του. Να βλέπεις, δηλαδή, όλους τους επιζήσαντες ντυμένους με κουρέλια και να σκάει ο άλλος με τα αποκριάτικα. Δηλαδή αν ήταν γιατρός, θα κυκλοφορούσε με τη ρόμπα? Αν δεν είναι αυτός ψυχάκιας, ποιος είναι? Επειδή, λοιπόν, με αυτή την αμφίεση θα μου ήταν λίγο δύσκολο να τον πασάρω ως τη συζητήσιμη και λογική φωνή της σειράς, θα έβρισκα κανά δυο T-shirt και μια βερμούδα να τελειώνω μαζί του και θα έβαζα καμιά κατοσταριά ζόμπι να φυλάνε το καπέλο του σερίφη.

Aφού λοιπόν θα είχα σώσει μια ολόκληρη ταινία από την απόλυτη καταστροφή και αποτρέψει τα τραγελαφικά από μια σειρά, θα είχα κάνει ήδη όνομα και πιθανότατα να μου ανέθεταν μια ταινία με τίτλο The Avengers. Το πρώτο πράγμα που θα σκεφτόμουν θα ήταν πόσο γοητευτικός είναι ο Robert Downey αλλά μέχρι εκεί, και το δεύτερο, πώς να κόψω λίγο χρόνο για να μη μου βγει η ταινία δυόμιση ώρες. Και θα το πετύχαινα, βγάζοντας από το cast τον πιο λουφαδόρο εκδικητή, τον Captain America. Ο τύπος εκτός από κοντρόλ φρικ, θα ήταν και παντελώς άχρηστος, το πολύ πολύ να καθόταν σε κανένα πεζοδρόμιο και να τον έπιαναν τα ψυχολογικά του, τη στιγμή που οι υπόλοιποι θα έβγαζαν όλη τη δουλειά, κάνοντας τούμπες στον αέρα. Από το χρόνο που θα γλίτωνα με τον βαρεμένο, θα έκλεβα λίγο για μια σκηνή χωρισμού του Tony Stark με την Pepper. Αυτος ο άνδρας ΔΕΝ ΑΝΗΚΕΙ ΠΟΥΘΕΝΑ, ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΕ ΤΟ ΣΑΠΙΟΙ ΣΕΝΑΡΙΟΓΡΑΦΟΙ ΚΑΙ ΜΗΝ ΚΑΝΕΤΕ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΙΟΥ ΣΑΣ. 

Όντας πλέον περιζήτητη και στο απόγειο της καριέρας μου, θα μάζευα τα μπογαλάκια μου και θα έφευγα -νύχτα μη σου πω- από το κωλοχανείο για να επιστρέψω στη φυσιολογική ζωή που τόσο αγαπώ. Θα αγόραζα μια φάρμα και θα άραζα στην αιώρα μου, ευγνωμονώντας καθημερινά τον εαυτό μου που δεν ερωτεύτηκα κανέναν σαρδανάπαλο διάσημο για να τον φορτωθώ στην αιώρα και να ακούω τις μαλακίες του.

Αλλαγή καριέρας

Σε έναν κόσμο όπου όλα οδεύουν από το κακό στο χειρότερο, βρήκα επιτέλους το επάγγελμα του μέλλοντος που μου ταιριάζει και μπορώ να το κάνω άνετα και ευχάριστα, χωρίς να βαριέμαι. Είναι δημιουργικό, με προοπτική και έχει ευέλικτο ωράριο. Αν και χειρωνακτική εργασία, δε θα την έλεγε κανείς κουραστική και οι απολαβές, έτσι όπως τα υπολόγισα, είναι κάτι παραπάνω από ικανοποιητικές.

Κυρίες και κύριοι, σας παρουσιάζω την επαγγελματική μου κάρτα.

Όπως κάθε επιχείρηση σήμερα, έτσι και η δική μου θα ξεκινήσει ταπεινά. Το κεφάλαιο που χρειάζομαι για να τη στήσω είναι 0 euro, τα οποία και διαθέτω. Με κάθε σφαλιάρα παίρνετε δώρο και αναμνηστικό φωτογραφικό στιγμιότυπο. Δουλεύουμε και τα σαββατοκύριακα. Επίσης, μη φοβάστε για μένα, μετά τη σφαλιάρα θα εξαφανίζομαι σαν τον Batman. Είναι ένα από τα προσόντα μου.

Απλά σκεφτείτε ποιον θέλετε να σφαλιαρίσετε και επικοινωνήστε μαζί μου.

Μίλησε κανείς για γάμο?

Αν και ο γάμος είναι ένα από τα λίγα πράγματα που θα σε συμβούλευα να τρενάρεις όσο μπορείς και με κάθε κόστος (αυτή η ιστορία με τα δεσμά δε βγαίνει πάντα σε καλό), παρ' όλα αυτά παρακολουθώντας γύρω μου τον κόπο κάποιων γυναικών να δεθούν ισόβια με τον οποιονδήποτε, δεν μπορώ να μείνω ασυγκίνητη. Διότι πρόκειται για έναν αγώνα και εγώ εκτιμώ τον αγώνα σαν έννοια, άσχετα με το αν αυτός τελικά θα σε οδηγήσει σαν καυτή νεροτσουλήθρα στις πύλες της κολάσεως. Σκέφτηκα λοιπόν να βάλω λίγο το χεράκι μου, για να πάρει τελικά ο καθένας το δρόμο του, γιατί σαν πολλοί να μαζευτήκαμε. Μη με παρεξηγείς, αναγνώστη, το σκέφτομαι και λίγο πρακτικά το θέμα. Γιατί, όταν οι δύο γίνονται ένα, σημαίνει μικρότερη ουρά στα ταμεία, περισσότερες θέσεις πάρκινγκ και περισσότερος χώρος στα μπαρ για εμάς τους υπολοίπους. Και, πίστεψε με, για κάτι τέτοιους λόγους, θα έγραφα τα πάντα. Πάμε:

1) Ο υπνωτισμός των αισθήσεων: Αυτή η μέθοδος είναι  η πανάρχαια που χρησιμοποιούσαν και οι γιαγιάδες μας αλλά, σε προειδοποιώ, θέλει γερές δεξιότητες κοριτσάκι. Ο γενικός σκοπός είναι να πείσεις έναν άνθρωπο για το αδιανόητο, ότι δηλαδή είναι καλύτερο να είναι παντρεμένος, και δε θα σου κρύψω ότι ξεκινάμε με τη λογική εναντίον μας. Γι' αυτό εδώ θα χρησιμοποιήσουμε το τέχνασμα των αισθήσεων. Λοιπόν, αρχικά: ξεχνάς ποια είσαι. Θέλω να είσαι μια άμορφη μάζα. Λάθος. Θέλω να είσαι μια άμορφη μάζα που μαγειρεύει πολύ καλά. Το έχουμε? Προσοχή, το να κόβεις τα λαχανικά με μεράκι και να πιστεύεις ότι φτιάχνεις τα καλύτερα μακαρόνια στον κόσμο, όπως εγώ, δε μετράει. Επίσης, δεν πρέπει να περιμένεις τον εκλεκτό-πρώτο-τυχόντα-της-καρδιάς σου να έρθει από τη δουλειά και να μαγειρέψετε μαζί, επειδή το βρίσκεις διασκεδαστικό, αλλά να το έχεις έτοιμο από πριν. Ο άνθρωπος ΠΕΙΝΑΕΙ, ΞΕΚΟΛΛΑ ΜΕ ΤΙΣ ΑΗΔΙΕΣ ΚΑΙ ΠΙΑΣΕ ΤΗΝ ΚΟΥΤΑΛΑ. Κατά τ' άλλα, το σπίτι το θέλω στην πένα και όταν λέω στην πένα εννοώ να με εμπνέει μέχρι και να γλείψω παγωτό στο πάτωμα κάτω από το ψυγείο. Και το πιο βασικό: δε μιλάς δε λαλάς, κινδυνεύει η Ελλάς. Παντρειές μου ήθελες, άμορφη μάζα, σκασμός τώρα. Το όλο κόνσεπτ έχει ως εξής. Νόστιμα φαγητά: όσφρηση τσεκ. Καθαρό σπίτι: όραση τσεκ. Νόστιμα φαγητά: γεύση τσεκ. Σκασμός εσύ: ακοή τσεκ. Νόστιμα φαγητά: αφή τσεκ. Και μόλις τον ρίξαμε σε λήθαργο. Καλά στέφανα.

2) Ψάρωσε τον καρχαρία: Πάμε να παίξουμε λίγο πιο βρώμικα. Λοιπόν, λένε ότι αν κάνει βρωμοδουλειά ο άνδρας, επιστρέφει στη εκλεκτή-πρώτη-τυχούσα-της-καρδιάς του με λουλούδια. Εδώ εμένα μου μυρίζει κάτι πολύ ωραίo το οποίο μπορώ να χρησιμοποιήσω ως βασικό συστατικό αυτής της μεθόδου. Ενοχές, κυρίες και κύριοι, μυρίζω ενοχές. Το μοναδικό συναίσθημα που προκαλεί πιο παράλογες αντιδράσεις και από τον έρωτα. Ο ένοχος κάνει μεγαλύτερες μπούρδες από τον ερωτευμένο και με κάποιους γρήγορους υπολογισμούς που έκανα στο μυαλό μου οι περισσότεροι γάμοι στηρίζονται στις ενοχές που νιώθει ο άνδρας απέναντι στη γυναίκα (αν πιστεύεις ότι στηρίζονται στον έρωτα, κάτσε να σου ρίξω λίγη νεραϊδόσκονη και να σου στείλω το κουκλόσπιτο της μπάρμπι για να παίξεις). Βέβαια, οι ενοχές ποικίλλουν. Υπάρχουν οι "ουπς, την έχω οχτώ χρόνια, πώς να την παρατήσω τώρα" ενοχές, υπάρχουν οι "ουπς, μόλις της τα φόρεσα και ξαφνικά έχω την επιφοίτηση ότι είναι η γυναίκα της ζωής μου, πώς δεν το είδα τόσο καιρό ο μαλάκας" ενοχές, όλες καλές δε λέω, αλλά εμείς θα πάρουμε αυτές που μας βολεύουν καλύτερα, τις "ουπς, μόλις έκανα τέτοια μαλακία, που αύριο κιόλας πρέπει να τη ζητήσω σε γάμο" ενοχές. Φυσικά το τέτοια μαλακία είναι ένα σκηνικό που πρέπει να στήσεις στα κρυφά εσύ, δολοπλόκα γυναίκα, και να είναι ανάλογο με τον τύπο που έχεις μπλέξει. Μπορεί να χρειαστεί να ρίξεις ένα ψάρι στον καρχαρία, μπορεί δύο, μπορεί τρία, μπορεί να χρειαστεί να διοργανώσεις και ολόκληρο όργιο με ψάρια, ας πούμε. Καλή επιτυχία. 

3) What happens in Vegas: Μόνο μη μου πεις "είναι τα εισιτήρια ακριβά" γιατί πρώτον γλιτώνεις τα έξοδα του γάμου και δεύτερον δε σε στέλνω στο Καστελλόριζο, σε στέλνω στο Βέγκας, μωρό μου. Λοιπόν, το ταξίδι το κάνεις δώρο εσύ (σκασμός), όπως και τη διαμονή (σκασμός, παντρειές μου ήθελες), όπως και τα εισιτήρια των φίλων του, που θα έρθουν και αυτοί μαζί σας, γιατί κακά τα ψέματα στο Βέγκας πάτε, και ειλικρινά είναι το τελευταίο μέρος που θα ήθελε να πάει μόνο μαζί σου. Βάλε στο μπάτζετ και τα εισιτήρια που θα πληρώσεις για τις δικές σου φίλες (ξεκόλλα, υπάρχουν male strippers) και μην το πεις ούτε του παπά γιατί, όπως προείπα, γλιτώνεις τα έξοδα του γάμου. Εν τω μεταξύ, μη γελιέσαι, μίλησα για male strippers, πληρώνεις και το δικό μου εισιτήριο. Και τώρα που η κοινωνική δομή είναι σωστή, έχεις μόνο μία αποστολή ώστε να φτάσουμε στο επιθυμητό αποτέλεσμα: να μοιράσεις χαρά. Και μπορείς να τα καταφέρεις κάνοντας δυο πολύ απλά πραγματάκια: 1) αποτρέπεις αυτόν και τους κουφιοκέφαλους φίλους του από το να χάσουν στο καζίνο όλη τους την περιουσία, γιατί θα έχουμε κλάματα και 2) τους ποτίζεις όλους με αλκοόλ. Kαι όχι, what is about to happen, won't stay in Vegas.

4) What happens in Cuba: Το σενάριο έχει ως εξής. Οι δυο σας, στη μαγευτική Κούβα, πίνετε ρούμι, καπνίζετε πούρα, κολυμπάτε μαζί με τα δελφίνια, φωτογραφίζεστε μαζί με τα δελφίνια, χορεύετε πρόστυχα στους δρόμους, νιώθετε πιο ελεύθεροι και πιο ερωτευμένοι από ποτέ. Σας έχει συνεπάρει η κουλτούρα, η διάχυτη κουβανέζικη ατμόσφαιρα, ακούτε το clave παντού, βρίσκεστε στον παράδεισο και νιώθετε έτοιμοι να κάνετε τα πάντα. Τα πάντα? Ναι, τα πάντα. Σκέφτεσαι αυτό που σκέφτομαι? Μάλλον όχι. Ε, δεν ξέρω πώς να στο θέσω αλλά αυτό το σενάριο μπορεί να έχει μόνο μία κατάληξη: τελικά παντρεύεσαι έναν ανάλαφρο Κουβανό της αρεσκείας σου και όχι τον Ελληνάρα. Βέβαια, για την περίπτωση του λατίνου εραστή thank me now blame me later αλλά τουλάχιστον σε πάντρεψα.

5) Cold turkey: Του κλείνεις μια μέρα ραντεβού για καφέ σε μια διεύθυνση που απέναντι έχει εκκλησία ή δημαρχείο, αργείς ένα τεταρτάκι για το εθιμοτυπικό, φτάνοντας του λες "άλλαξαν τα σχέδια", τον παίρνεις από το χεράκι σαν να μη συμβαίνει τίποτα, δεν πιάνεις ποτέ και για κανένα λόγο κουβέντα μαζί του, μπαίνετε μέσα και παντρεύεστε. Η επιτυχία της τεχνικής του αιφνιδιασμού βασίζεται στο σοκ του θύματος που το καθιστά ανήμπορο να αντιδράσει. Όμως υπάρχει ένα δευτερόλεπτο στο χρόνο της όλης ιστορίας, το δευτερόλεπτο που ονομάζω "τελετή έναρξης", που το θύμα συνειδητοποιεί τι γίνεται και μετά ακολουθεί το σοκ. Εκτός του ότι θέλω να φωτογραφίσεις τη φάτσα του εκείνο το δευτερόλεπτο και να μου τη στείλεις να τη δημοσιεύσω στο μπλογκ, καλό θα ήταν στην τελετή έναρξης να έχεις κανονίσει κάτι για αντιπερισπασμό γιατί είναι η πιο κρίσιμη στιγμή. Πυροτεχνήματα ή δυο λεσβίες να φιλιούνται μπροστά σας ή τον Λεπά ως ζητιάνο στο απέναντι παγκάκι να τραγουδάει όπερα? Λέω εγώ τώρα.

6) Η θεία από το Σικάγο: Χρειαζόμαστε μια ηθοποιό που θα προσλάβεις για να κάνει τη θεία, η οποία θα φιλοξενηθεί στο σπίτι σας (μένετε μαζί, έτσι? τον πέρασες από το τεστ της συγκατοίκησης πριν αποφασίσεις να τον φορτωθείς για όλη σου τη ζωή, έτσι? πες μου ναι γιατί δε θα το αντέξω). Λοιπόν, η θεία πρέπει να έχει αυστηρό παρουσιαστικό και να μπορεί να φαίνεται στο σκοτάδι σαν κακιά μάγισσα. Και όχι, δεν μπορείς να προσλάβεις την Κάτια Δανδουλάκη να κάνει τη θεία. Και μένα μου πέρασε από το μυαλό, είναι η καλύτερη για το ρόλο αλλά όχι. Αποστολή της είναι να μείνει μια βδομάδα και να κάνει τη ζωή του κόλαση. Λογοτεχνικά, η ιστορία θα πήγαινε κάπως έτσι: "...o Τόνυ δεν άντεχε άλλο. Όμως, εκείνο το βράδυ ξάπλωσε στο κρεβάτι με την αγαπημένη του ευτυχισμένος. Ναι, μετά από όλα όσα είχε περάσει, μπορούσε ξανά να είναι ευτυχισμένος. Το επόμενο πρωί, η θεία θα έφευγε. Αυτή η σκέψη στριφογυρνούσε συνέχεια στο μυαλό του, εκείνη τη βροχερή νύχτα, εκείνη τη νύχτα που οι αστραπές χόρευαν καποέιρα στον ουρανό. Ξαφνικά, άνοιξε η πόρτα. Μια τρομακτική μορφή μέσα στο σκοτάδι, τον πλησίασε. Ήταν η θεία. Του ψιθύρισε κάτι στο αυτί και χάθηκε ξανά μέσα στο σκοτάδι. Το επόμενο πρωί ο Τόνυ, πήγε να βγάλει την άδεια του γάμου. Κανείς δεν έμαθε ποτέ τι του είπε εκείνη τη βροχερή νύχτα, εκείνη τη νύχτα που οι αστραπές χόρευαν καποέιρα στον ουρανό, όμως ένα είναι το σίγουρο, ο Τόνυ και η Φιόνα έκαναν έναν όμορφο γάμο". Οκ, το ξέρω ότι οπτικοποίησες στην ιστορία τη Δανδουλάκη και ειλικρινά sorry που σε ανάγκασα να τη φανταστείς στο σκοτάδι.

7) Carpe diem: Όλοι γνωρίζουμε ότι υπάρχουν κάποιες μέρες του μήνα που οι γυναίκες γίνονται ανισόρροπες, ευάλωτες και ευσυγκίνητες. Δυστυχώς κάτι τέτοιο δεν έχει εφαρμογή στους άνδρες αφού είναι γνωστό ότι οι άνδρες δεν έχουν περίοδο. ΧΑ! Νομίζεις. Οι άνδρες αποκτούν περίοδο τις μέρες -προετοιμάσου ψυχολογικά, θα ρίξω γνώση- που χάνει η αγαπημένη τους ομάδα. Μια από αυτές τις υπέροχες μέρες, λοιπόν, εσύ θα πας στον καλό σου και, αφού τον παρηγορήσεις και του τρίψεις λίγο την κοιλίτσα, θα ρίξεις την πρόταση στην ψύχρα. And that's how it's done. Eναλλακτικά, αν δεν υπάρχει εκλεκτός, πας σε ένα σπορτς καφέ γεμάτο με φιλάθλους της χαμένης ομάδας. Πετάς την πρόταση φωναχτά και μετά τους περνάς από συνέντευξη. And that's how it's done twice, bitches.

Η τεχνική "στα 'λεγα, δεν άκουγες"

Φίλη: Μπλα μπλα μπλα και μου κανε αυτό μπλα μπλα μπλα και μου κανε εκείνο...
Εγώ: Και γιατί δεν του μιλάς ανοιχτά?
Φίλη: Τι να του πω?
Εγώ: "Είσαι κομπλεξικός"
Φίλη: Δεν μπορώ
Εγώ: Γιατί?
Φίλη: Όταν γνωριστήκαμε μου είπε "είμαι ανασφαλής, κομπλεξικός και μαλάκας"
Εγώ: Ωωωωωωωω!
Φίλη: Τώρα θα μου πει "δε στο 'πα?"
Εγώ: Ωωωωωωωω!
Φίλη: Ε, πες κάτι.
Εγώ: Ωραίος.